İslamiyet Öncesi Türk Edebiyatı
Sözlü ve yazılı ürünlerin geliştiği; bozkır kültürü, doğa, kahramanlık ve yas temalarının öne çıktığı dönem.
Ayrıntılı İncele →TÜRK EDEBİYATININ YOLCULUĞU
Dönemleri kronolojik bir bütünlük içinde keşfet. Dönemlerin tarihlerini, temel özelliklerini, sanatçılarını ve önemli eserlerini MEB odaklı kronolojiyle incele. Tarih aralıkları öğretimde kullanılan yaklaşık sınıflamalardır.
Sözlü ve yazılı ürünlerin geliştiği; bozkır kültürü, doğa, kahramanlık ve yas temalarının öne çıktığı dönem.
Ayrıntılı İncele →İslamiyet’in kabulü sonrasında eski Türk edebî mirasıyla İslami düşüncenin bir arada görüldüğü ilk büyük eserler.
Ayrıntılı İncele →Anonim, âşık tarzı ve dinî-tasavvufi kollarıyla farklı dönemlerde varlığını sürdüren sözlü ve yazılı edebiyat.
Ayrıntılı İncele →İslam medeniyeti ve klasik Doğu şiir geleneğiyle etkileşim içinde gelişen, aruz ve belirli nazım biçimleriyle öne çıkan edebiyat.
Ayrıntılı İncele →Gazete, roman, tiyatro ve eleştiri yoluyla Batı edebiyatıyla ilişkilerin güçlendiği yenileşme dönemi.
Ayrıntılı İncele →Servet-i Fünûn dergisi çevresinde oluşan Edebiyat-ı Cedîde topluluğunun sanat anlayışı.
Ayrıntılı İncele →II. Meşrutiyet sonrasında kurulan ve ortak bir bildiri yayımlayan kısa ömürlü edebî topluluk.
Ayrıntılı İncele →Yeni Lisan hareketiyle sade Türkçe ve millî kaynaklara yönelişin belirginleştiği edebiyat anlayışı.
Ayrıntılı İncele →Şiir, hikâye, roman ve tiyatroda çok sayıda akımın bir arada geliştiği, biçim ve temaların çeşitlendiği dönem.
Ayrıntılı İncele →Başlangıcı bilinmiyor – XI. yüzyıla kadar
Sözlü ve yazılı ürünlerin geliştiği; bozkır kültürü, doğa, kahramanlık ve yas temalarının öne çıktığı dönem.
XI–XII. yüzyıllar
İslamiyet’in kabulü sonrasında eski Türk edebî mirasıyla İslami düşüncenin bir arada görüldüğü ilk büyük eserler.
XI. yüzyıldan günümüze uzanan gelenekler
Anonim, âşık tarzı ve dinî-tasavvufi kollarıyla farklı dönemlerde varlığını sürdüren sözlü ve yazılı edebiyat.
XIII–XIX. yüzyıllar
İslam medeniyeti ve klasik Doğu şiir geleneğiyle etkileşim içinde gelişen, aruz ve belirli nazım biçimleriyle öne çıkan edebiyat.
1860–1896 • KUŞAK SINIRI KAYNAKLARDA 1876/1877
1839 Tanzimat Fermanı'nın oluşturduğu dönüşüm ortamında, 1860'ta Tercümân-ı Ahvâl'in yayımlanmasıyla belirginleşen edebî yenileşme hareketidir. Gazetecilik, modern tiyatro, roman, hikâye, eleştiri ve çeviri çalışmalarıyla yeni türlerin gelişmesini sağlamıştır.
I. KUŞAK • YAKLAŞIK 1860–1876/1877
Sanatın topluma yarar sağlaması, kamuoyunun eğitilmesi ve siyasal-toplumsal kavramların edebiyata taşınması ön plandadır.
II. KUŞAK • YAKLAŞIK 1876/1877–1896
Sanatın estetik değeri ve bireyin iç dünyası daha fazla önem kazanır; roman ve hikâyede teknik olgunlaşma belirgindir.
| Özellik | I. Dönem | II. Dönem |
|---|---|---|
| Sanat anlayışı | Toplumsal yarar ağırlıklı | Estetik değer ve bireysellik ağırlıklı |
| Temalar | Vatan, hürriyet, adalet, toplum | Aşk, ölüm, tabiat, iç dünya |
| Dil | Sadeleşme hedefi; uygulamada karma | Genellikle daha ağır ve sanatlı |
| Şiir | Geleneksel biçimde yeni toplumsal fikirler | Konu ve biçimde daha fazla yenilik |
| Roman ve hikâye | Türlerin erken örnekleri; romantik eğilimler | Teknik olgunlaşma; realist/natüralist eğilimler |
| Tiyatro | Toplumu eğitme ve sahneleme amacı | Okunmaya yönelik manzum oyunlar da belirgin |
| Başlıca isimler | Şinasi, Namık Kemal, Ziya Paşa, Ahmet Mithat | Recaizade, Abdülhak Hâmit, Samipaşazade Sezai, Nabizade Nâzım |
Sanatçıları İncele → Eser Kütüphanesi →
Kaynak: MEB Tanzimat karşılaştırma soruları • MEB dönem kronolojisi
1896–1901
Servet-i Fünûn dergisi çevresinde oluşan Edebiyat-ı Cedîde topluluğunun sanat anlayışı.
1909–1912 (yaygın öğretim sınıflaması)
II. Meşrutiyet sonrasında kurulan ve ortak bir bildiri yayımlayan kısa ömürlü edebî topluluk.
1911–1923 (yaygın öğretim sınıflaması)
Yeni Lisan hareketiyle sade Türkçe ve millî kaynaklara yönelişin belirginleştiği edebiyat anlayışı.
Tarihî çerçeve: Osmanlıcılık, İslamcılık, Batıcılık ve Türkçülük, Osmanlı Devleti'nin dağılma ve modernleşme sorunlarına farklı cevaplar arayan düşünce akımlarıdır. Millî Edebiyat dönemiyle aynı yıllarda etkili olmaları, hepsinin bu edebî dönemde doğduğu anlamına gelmez. Akımların savunucuları arasında görüş farklılıkları ve zamanla değişen tutumlar bulunur.
| Düşünce akımı | Ortaya çıkış bağlamı | Temel amaç | Önemli isimler ve çevreler | Edebiyata etkisi | Diğerlerinden farkı |
|---|---|---|---|---|---|
| Osmanlıcılık | Tanzimat döneminde güçlenen, özellikle 19. yüzyılda devletin dağılmasını önlemeye yönelik ortak vatandaşlık anlayışı. | Din, dil ve etnik köken farkı gözetmeksizin Osmanlı tebaasını eşit yurttaşlık ve ortak aidiyet temelinde bir arada tutmak. | Tanzimat ve Islahat düzenlemeleri, 1876 Kanûn-ı Esâsî ve meşrutiyet tartışmalarıyla bağlantılıdır. Namık Kemal ve Genç Osmanlılar anayasal yönetim ve ortak vatan fikri açısından öne çıkar; Osmanlıcılık tek bir grubun değişmez programı değildir. | Edebiyatta vatan, hürriyet, adalet, eşitlik ve ortak Osmanlı kimliği gibi kavramlarla kesişir. | Osmanlıcılık ortak siyasal vatandaşlığı esas alır; Türkçülük Türk dili, kültürü ve kimliğine odaklanır. |
| İslamcılık | 19. yüzyılın sonlarında güçlenen, II. Abdülhamid döneminde devlet politikasıyla da ilişkilendirilen düşünce. | Müslüman topluluklar arasında dinî ve siyasal dayanışmayı güçlendirmek; İslam dünyasının geri kalma sorunlarına çözüm aramak. | Mehmet Âkif Ersoy, Said Halim Paşa ve Sırât-ı Müstakîm/Sebîlürreşâd çevresi farklı yaklaşımlarıyla anılır. II. Abdülhamid'in panislamizm siyaseti de bağlamın bir parçasıdır. | Dinî, ahlaki ve toplumsal yenilenme temaları; Mehmet Âkif'in şiirleri ve Safahat'ındaki toplumsal eleştiri önemlidir. | İslamcılık dinî dayanışmayı öne çıkarır; Osmanlıcılık ortak devlet vatandaşlığını, Türkçülük dil ve kültür bağını öne çıkarır. |
| Batıcılık | Tanzimat öncesi modernleşme adımlarından beslenir; 19. yüzyıl ve II. Meşrutiyet döneminde belirgin düşünce tartışmasına dönüşür. | Batı'daki bilim, teknik, eğitim, hukuk ve kurumların örnek alınmasıyla devlet ve toplumun yenilenmesi; Batılılaşmanın kapsamı konusunda savunucular arasında ayrılıklar vardır. | Abdullah Cevdet ve İçtihad dergisi çevresi öne çıkar; Tevfik Fikret'in modernleşme ve akılcı düşünceyle ilişkisi vardır ancak bütün Batıcıların aynı görüşte olduğu söylenemez. | Yeni edebî türlerin, eleştiri yöntemlerinin, çeviri faaliyetlerinin ve Batı kaynaklı şiir biçimlerinin yaygınlaşmasıyla ilişkilidir. | Batıcılık doğrudan bir nazım şekli veya edebiyat topluluğu değildir; modernleşme eksenli düşünce akımıdır. |
| Türkçülük | 19. yüzyıldaki dil, tarih ve kültür çalışmalarından beslenir; özellikle II. Meşrutiyet ve Balkan Savaşları döneminde güçlenir. | Türk dilini, kültürünü ve tarih bilincini öne çıkarmak; düşünürler arasında kültürel birlik ve siyasi birlik anlayışları bakımından farklılıklar vardır. | Ziya Gökalp, Yusuf Akçura ve Ömer Seyfettin öne çıkar. Akçura'nın Üç Tarz-ı Siyaset'i (1904) üç siyaset yaklaşımını karşılaştırır; Gökalp'in Türkçülüğün Esasları (1923) önemli düşünce eseridir. | 1911 Yeni Lisan hareketi, sade Türkçe, millî tarih ve halk kültürüne yönelişle Millî Edebiyat'ı en doğrudan etkileyen düşünce akımıdır. | Türkçülük düşünce akımıdır; Millî Edebiyat ise onunla güçlü bağı olan fakat farklı sanat anlayışlarını da içeren edebî dönemdir. |
Önemli eser: Yusuf Akçura'nın Üç Tarz-ı Siyaset adlı yazısı, Osmanlıcılık, İslamcılık ve Türkçülük seçeneklerini karşılaştırır. Batıcılık da aynı dönemin etkili modernleşme tartışmalarından biridir; bu nedenle derslerde dört akım birlikte öğretilir.
1923–günümüz
Şiir, hikâye, roman ve tiyatroda çok sayıda akımın bir arada geliştiği, biçim ve temaların çeşitlendiği dönem.
Sanatçıları İncele → Eser Kütüphanesi →
Buradaki adlandırmaların bir kısmı belirli sanatçıların kurduğu toplulukları, bir kısmı ise ortak estetik özellikler taşıyan geniş eğilimleri ifade eder. Her hareketin amacı, temsilcileri ve düşünsel bağlamı ayrı ayrı açıklanmıştır.
1910'lar–1940'lar
Beş Hececiler, tek bir tarihte bildiriyle kurulmuş örgütlü bir topluluktan çok, aruzdan heceye yönelen beş şair için kullanılan ortak addır. Millî Edebiyat'ın sade dil, hece ölçüsü ve memleket konularını Cumhuriyet yıllarına taşırlar.
1928
Beş Hececilerin şiirini tekrarcı bulan genç sanatçıların 1928'de yayımladığı Yedi Meşale adlı ortak kitap çevresinde oluşan kısa ömürlü topluluktur.
1920'ler–1940'lar ve sonrası
Şiirin öncelikle estetik bir dil ve ses sanatı olduğunu savunan, tek bir topluluğa indirgenemeyen şiir eğilimidir.
1920'lerden itibaren
Toplumsal eşitsizlik, emek, sınıf ilişkileri, yoksulluk ve adalet meselelerini sanatın konusu yapan geniş bir eğilimdir; şiir ve romanda farklı biçimlerde gelişir.
1941 ve sonrası
Orhan Veli Kanık, Melih Cevdet Anday ve Oktay Rifat'ın 1941'de yayımladığı Garip kitabıyla görünür hâle gelen, geleneksel şiir kalıplarına itiraz eden harekettir.
1950'lerin ortalarından itibaren
Garip şiirinin yalınlığından farklı bir yönde gelişen, şiir dilinin sınırlarını zorlayan, ortak bildirisi ve sabit üye listesi bulunmayan şiir hareketidir.
1950'ler
1950'lerde farklı dergiler çevresinde beliren iki ayrı edebî yönelimdir; birbirine karıştırılmamalıdır.
1950'lerden günümüze
Bireyin iç dünyasını ve anlatının nasıl kurulduğunu sorgulayan, geleneksel olay örgüsünün dışına çıkan farklı roman tekniklerinin geliştiği alandır.
1980'lerden günümüze
Çağdaş Türk edebiyatı tek bir okulun veya ortak bildirinin çevresinde değil, birbirine paralel birçok tür ve estetik anlayış içinde gelişmektedir.
| Hareket | Öne çıkan hedef | Ayırt edici yön |
|---|---|---|
| Beş Hececiler | Millî duyarlık ve Türkçe şiir | Hece, Anadolu, beş şair |
| Yedi Meşaleciler | Özgün ve samimi şiir | 1928, yedi sanatçı, estetik yenilik |
| Garip | Şiiri gündelik hayata açmak | 1941, üç şair, yalın dil |
| İkinci Yeni | Şiir dilini ve çağrışımı genişletmek | 1950'ler, yoğun imge, bildirisi yok |
| Hisarcılar | Gelenekle bağ kurarak yenilik | Hisar dergisi, millî kültür |
| Toplumcu gerçekçilik | Toplumsal koşulları görünür kılmak | Emek, eşitsizlik, eleştirel gerçekçilik |
Başlıca kaynaklar: TDV — Beş Hececiler · Atatürk Ansiklopedisi — Yedi Meşaleciler · MEB — Cumhuriyet Edebiyatı